Een aangenaam ochtendzonnetje schijnt over het weiland rechts van mij en kaatst helder licht tegen de bosrand links. Het is nog vroeg en de regen van vannacht parelt zilverachtig op het groen van het Achterhoekse coulissenlandschap. Via een bruggetje van drie naast elkaar geplaatste bielzen zonder leuning steek ik een slootje over. Ik kan nu twee kanten op, maar ik besluit linksaf te slaan. Na zox92n honderd meter kom ik op het maaipad van een beekje, waarin de sloot via een stuwtje haar water met een sijpelend geluid loost. Ook over het stuwtje is met bielzen een smal loopbruggetje aangelegd. Opnieuw kan ik links of rechtsaf. Ik pak mijn kaart erbij maar zie dat het de verkeerde is. Hier staat het beekje nog aangegeven als een kaarsrechte brede sloot en het wandelpad is er niet op te vinden. Op de nieuwe kaart zie ik hoe het nu is: de brede sloot is veranderd in het smalle, licht slingerende beekje dat hier in werkelijkheid kabbelt en het pad is met een keurig dun stippellijntje ingetekend. Ik besluit het stuwtje over te steken want even verderop zie ik het beekje tussen de bomen van een bos verwijnen. Het eikenbos op de linkeroever is duidelijk ouder dan het bos rechts. Daar groeien veel elzen, berken, wilgen, hazelaars en het is op de oude kaart niet te vinden. Het is dan ook pas een jaar of tien geleden x91ontstaanx92 op een stukje akkerland dat door de eigenaar braak werd gelegd. De opbrengsten stonden eigenlijk al een paar jaar niet meer in verhouding tot de kosten die zijn moderne melkveebedrijf voor de bewerking ervan op moest brengen. Dat zijn voorouders x91Hesselinksxadtimpx92, zoals deze grond in de familie genoemd werd, altijd met zorg x91ebouwdx92 hadden, had hem er nog van weerhouden al jaren geleden het besluit tot braaklegging te nemen. Dat soort dingen liggen emotioneel op een plekje in het boerenhart waar de moderne bedrijfseconomie niet zomaar vat op heeft.

Een klein eindje verderop ligt opnieuw een bielzenbruggetje. Ik steek over en verlaat de beek. Een prachtig pad loopt hiervandaan tussen het jonge bosje en de akkerrand van de buurman door richting dorp, twee kilometer verderop. Waar het bosje aan mijn rechterhand ophoudt, begint nu een weiland. Het gras staat er goed bij en het zal niet lang meer duren voordat de eerste keer gemaaid kan worden. Dan zal er hier een agrarisch kunstwerk te bewonderen zijn: tientallen witte of groene plastic objecten zullen in een willekeurig patroon over het weiland verstrooid zijn. Maar je moet er tijdig bij zijn, want net als met x91echtex92 kunst is de expositie slechts tijdelijk te zien. En nog gratis ook. Waar vind je dat nog!

Aan de rand van het dorp, op de plek waar een oud kerkepad, geheel gerestaureerd, tot vlak bij het centrum voert staat een bankje in de zon. Ik ga zitten en val mijmerend in slaap.

Ik ontwaak achter in mijn eigen tuin en besef dat mijn droom een mooie toekomst van het Achterhoekse landschap heeft laten zien. Een landschap waarin, net als in Engeland, nieuw aangelegde x91public footpathsx92 tot een netwerk zijn verweven die niet alleen een toeristische trekker vormen, maar natuurlijk in de eerste plaats de Achterhoeker zullen bekoren. En ze komen eraan! In Zieuwent liggen ze al een paar jaar, in Hengelo is de afgelopen week 5,5 km x91Markepadx92 geopend. En elders wordt nagedacht.

Zolang we de bielzen maar voor bruggetjes gebruiken en niet voor Noordtakken.
.